UitBuro UitBuro UitBuro UitBuro
#
Het meisje van de Pompstraat

Schipperskind Rieneke Grobben (72) woont in Charlois. ‘Never nooit ergens anders gewoond, niet willen wonen ook.’ Zelfs niet in de jaren dat ze als kind en tiener van pleeggezin naar pleeggezin verhuisde, terwijl haar ouders altijd varend onderweg waren. Jááren is ze alweer terug in haar geboortestraat.

Elke ochtend wordt Rieneke wakker met een woord in haar hoofd. Ze proeft het: ‘Dit is mijn woord vandaag.’ Maar het kan ook zijn dat ze er eentje opzoekt in haar belangrijkste boek: het woordenboek. ‘Neem nou tijd. Wat is tijd? Tijd is het verschil tussen hier en daar, hoog en laag, check in check out.’

Moeiteloos slaat Rieneke persoonlijk de spijker op z’n kop. Handgeschreven op servetjes, randjes van de krant, de achterkant van een bonnetje. Of op een lange rol, waarop je kunt doorgaan tot je klaar bent. Afknippen. Strik erom. ‘Alsjeblieft. Van mij voor jou.’ Vaak stuurt ze ook kaartjes. Ze is plezierdichter. Ongehinderd door hoe het moet, vindt ze zelf. Haar stijl is lichtvoetig, maar nooit lichtzinnig. Optimistisch. ‘Zelfs de dood loopt goed af bij mij.’

‘Ik zit op de Hogeschool van het Leven. Daar kun je altijd terecht, met en zonder geld. Ik studeer niet voor mijn 83ste af. Daarna teken ik ‘t liefst voor nog ‘ns 83 jaar bij.’ Dan pakt Rieneke de step de stad in. Iedere dag een rondje. Kijk, daar gaat ze: gele step. Roze outfit. Gewoon omdat het lekker zit en haar goed staat. Nee, op vakantie wil ze niet. ‘Ik voel me ‘t beste in m'n eigen stad dus waarom zou ik in Lissabon gaan lopen.’

Bron: Sanne Donders
Tekst: Birgit Bekker

Heb jij ook een verhaal over jouw Rotterdamse oudere held te vertellen? 
Stuur dan een mail naar grondleggersvanrotterdam@gmail.com.