UitBuro UitBuro UitBuro UitBuro
#
Swingend uit de (Kief)hoek

Wanneer het leven verdriet met zich meebrengt, bokst Ans Straver (88) zich daar letterlijk doorheen. ‘Van m’n vader geleerd. Hup, één vuist voor je kin, afstand … en slaan.’ Swingend met twinkelende ogen komt Ans uit de hoek. Altijd weer.

Tijdens de oorlog stal ze kolen voor de hele straat, pakweg 12 jaar oud. Ze belandde een keer op het Duitse politiebureau, waar ze dagen werd vastgehouden. ‘Nooit opgeven. Op je voeten blijven’, hoorde ze in haar oren de les van haar vader.

Ans groeide op in de Kiefhoek, in een kleine arbeiderswoning. Wie als ‘arm’ gezien werd, moest er maar aan wennen dat anderen op je neerkeken, merkte ze. Daar heeft Ans nooit aan toegegeven. Onverbloemd komt ze op voor wie en wat haar dierbaar is.

Ze verraste zichzelf toen ze ontdekte dat een vrouw bij haar een leegte vulde die ze nooit begrepen had. ‘Ik was getrouwd en had twee kinderen. Ik vroeg m’n huisarts of hij geen pilletje had tegen dat gevoel. Had hij niet. Mijn man schrok ook. Eerst was hij kwaad. Toch bleven we bij elkaar, platonisch hè. Ik wilde hem en ons gezin geen verdriet doen. Hij heeft mij gesteund om een fijne vrouw te vinden. Met Riek heb ik mijn allergrootste liefde meegemaakt, twintig jaar lang. Nu zijn ze er allebei niet meer.’

Riek was geschoold, Ans had die kans niet gehad. Dat stond de twee niet in de weg, maar werd inzet van een creatieve deal: ‘Leer jij mij lezen en schrijven, Riek, dan leer ik jou om van het leven te genieten.’ 

Ans steekt je aan met haar vrolijke eerlijkheid. Kriebels borrelen op. Dat is de energie die ze losmaakt. Je vangt toevallig een glimp op in een spiegel of ruit, en kijk nou: je hele gezicht glundert mee met Ans. Omdat ze lééft!

Bron: Sanne Donders
Tekst: Birgit Bekker

Heb jij ook een verhaal over jouw Rotterdamse oudere held te vertellen? 
Stuur dan een mail naar grondleggersvanrotterdam@gmail.com.