UitBuro UitBuro UitBuro UitBuro
#
Iris viert de stad!

Rotterdam, wil je met me trouwen?

Stad als jij een man was, dan zou ik je ten huwelijk vragen. Delft mag onze getuige zijn.

Je weet toch, wij zijn al jaren verwikkeld in een hevige romance. Je flirt onophoudelijk. En het lijkt me een mooi jaar om te DTR-en.

Roffa. Stad der steden. Je bent altijd eerlijk tegen me geweest en je hebt je door de jaren heen in volle glorie aan me geopenbaard. Stap voor stap, steen voor steen. Je bent open, rauw, ruw bij tijden, weids. Je waait dwars door me heen.

Opgebouwd uit superlatieven, kun je onverwachts verkleinen en verstillen, op een fundering die deels oud, deels nieuw en toch overal even sterk is. Je hebt oorlog gevoerd, overleefd en vlam gevat. Ik ook. Ik voel me vurig in jou. Ik heb diep liefgehad in je straten en huizen. Mijn hart ligt op en onder je bruggen. Ooit gebroken en door jou gelijmd, heeft het op je wateren gevaren, er in gezwommen en op je kades gedanst. In je bedden geslapen. Ik ben in jou wakker geworden. Vind je me sentimenteel? Kan me niet schelen, Rotterdam.

Alpha genoeg voor de kunst en de poëzie, beta genoeg voor de techniek en de industrie en in beiden omega voor je chronische ontwikkeling. Je stroomt zelfverzekerd door tot in de haarvaten van je havens, jij donders trotse koploper.

Je bent jong en stoer, een plagerige playboy, maar oud en wijs genoeg om van te leren, een robuuste makker. We zijn in elkaars uitzicht opgegroeid. Met je Caribische flow. Stout. Smerig. Ik hou ervan en ik hou van jou. Je spiegelt mij. Ik ontspan in jouw constante provocatie. Je daagt me uit, prikkelt me, ik wil nooit weg als ik weg moet. Je bent een beetje verslavend, Rotterdam.

Er is zoveel in je te doen. Ik wil zoveel in je doen. Ik wil dingen in je losmaken, je verder brengen, je ontwikkelen, ons cultiveren, en toch ook samen wild en ongecontroleerd blijven, zoals we zijn. Fok de conventies. Niets moet.

Dus ga ik lekker nog meer buiten spelen in jou, stad. Eens kijken wat ik voor jou kan doen, wat we samen kunnen doen. Of we nog meer voor elkaar kunnen betekenen. Hand in hand, kameraden, zoiets. Lach jij nu ook?

Je bent zo veel, immens en toch vertrouwd; ik kan in je verdwalen en vind altijd de weg terug. Zo ook de laatste keer dat ik in je thuiskwam, een week geleden. En sinds die tijd zit ik met een vraag, Rotterdam. En ik denk dat ik ‘m nu maar ga stellen. Wees niet bang, op m’n knieën ga ik niet, dat vind ik meer iets voor mannen. Maar ik wil toch graag nog wat meer bij je horen dan dat los-vaste daten van nu. Daarom, Rotterdam… Om te beginnen, gewoon…

Wil je verkering met mij?

Foto: Iris Engelsman