UitBuro UitBuro UitBuro UitBuro
#
Karin viert de stad!

Ode aan de marktkoopman

Mijn vader is 84 jaar en heeft zijn leven lang gehandeld in groente en fruit. Het werk was zijn hobby, en dat hebben we geweten. Verhalen over doorgedraaide tomaten, omhoog schietende prijzen van komkommers, het werd ons met de paplepel ingegoten.

Op zaterdag werd ik als klein meisje vroeg uit bed getrommeld en nam mijn vader me mee naar de markt op de Binnenrotte. Vroeger stond de markt onder de treinbrug die naar de Maasbruggen leidde. Het geluid van denderende treinen vergeet ik nooit.

We kwamen op de markt niet voor onderbroeken, trainingspakken en vissenkoppen. Maar om te checken of mijn vader ergens ‘zijn’ bloemkolen en komkommers zag liggen. Als een trotse marktmeester liep hij over de markt en rende ik vol bewondering achter hem aan. “Kom meisje, even langs Koos en dan naar malle Kees met zijn handel ananassen”, zei mijn vader. “Ha Rinus, we draaien lekker hoor vandaag!”, zei Koos. Er werd altijd gelachen en grappen gemaakt, hard gewerkt en goed verdiend. Ik keek mijn ogen uit en voelde me thuis tussen de marktkooplui. Ze zijn recht voor z’n raap en goudeerlijk.

In de middag kreeg ik een zak patat of een haring. Aan het einde van de middag leer je de echte marktkoopman kennen. De laatste kilo’s groente en fruit moeten weg. Ze willen ‘los’ en naar huis. En dan begint het circus. De finale waar wij naar uitkeken. “3 komkommers een piek, 2 kilo tomaten een daalder. Hallo… Wie maakt me los?”, roepen de marktkoopmannen.

En dan het magische moment. “Kom pap, en nu mee naar mijn mannetje”, zei ik dan. Ik had hem ontdekt onder de treinbrug met een grote vrachtwagen vol bloemen en planten. Op de laadklep stond Piet den Hartog te verkopen, en hoe! Ik werd spontaan verliefd op dat vrolijke mannetje met zijn ondeugende hoofd. Ik niet alleen! Iedereen luisterde en moest om hem lachen. “Daar gaan we”, zei Piet. “1 plant voor een piek. Niemand? Doe ik er 2-3 planten bij, nummer 4 voor je schoonmoeder, 5 voor de buurvrouw en 6 krijg je gratis. Ik zeg 10-9-8-7-6, doe maar 5 knaken. Wie?. Verkocht!”

Piet is geboren in 1947 en werkt vanaf zijn 16de op de markt. Hij staat er nog steeds, samen met zijn zoon op dinsdag en zaterdag. Voor mij is hij DE marktkoopman van Rotterdam.

Regelmatig loop ik langs de kraam van Piet en neem hem stilletjes in mij op. Hij is rustiger geworden. Ik begin altijd te glimmen als ik hem zie. Dat mooie mannetje brengt mij even terug in de tijd. En zo voel ik mijn vader weer naast me, net als toen.

De markt van Rotterdam is betoverend mooi, vol met duizenden verhalen. Dit is er eentje met een sterretje uit mijn koker. “Mag ik het verhaal delen?”, vraag ik aan Piet. “Nou meid, moet je doen. Als je mij laat praten kun je een encyclopedie vol schrijven”, zegt Piet. Lachend nemen we afscheid. Wat een mooie kerel!

Tekst en foto: Karin Claessen